Grootgebracht op een boerderij is het buitenleven voor mij als zuurstof. Geen internet, gewoon ravotten. Zomers lang leerden we onze hond trucjes of bouwden we kampen in het bos. Niet zonder gevaar, trouwens. Onze blauwe plekken als bewijs dat er geleefd mag worden. 

Ons levensmotto? Dieren in nood helpen. Kleine kittens langs de weg mee naar huis lokken (met kattenplaag tot gevolg), weggelopen honden opvangen of een 50-tal fazanten bevrijden die de boswachters net gevangen hadden: raad het, ik deed het. 

Hoe ouder ik werd, hoe groter de drang om de wereld te verkennen. Op mijn achttiende trok ik samen met een vriendin op groepsreis naar India – sindsdien mag je reizen een verslaving noemen. Trouwen in het buitenland of gezinsshoot in het buitenland? Mijn koffers staan al klaar.